Elakkan Plagiat

September 17, 2009

17 Sept. 2009

Saya suka mengingatkan pelajar bahawa memplagiat hasil kerja orang lain dalam membuat tugasan adalah satu kesalahan yang boleh diambil tindakan tegas. Antara tindakan ini ialah memberi gred E kepada pelajar yang didapati memplagiat tugasan. Contohnya menyalin dari internet atau menyalin tugasan orang lain.

Sekarang ini amat mudah untuk memplagiat, begitu juga amat mudah mengesan tugasan plagiat.

Sdra/sdri digalakkan banyak membaca dan membuat rujukan. Gaya UKM ada menjelaskan bagaimana seseorang harus membuat rujukan untuk mengelak berlaku plagiat. Mencedok tulisan orang lain tanpa memberi rujukan adalah satu kegiatan plagiat.

Biasakan diri supaya dengan membuat rujukan bagi sebarang perkara berkaitan dengan penulisan.

Sama-samalah kita menjaga etika penulisan

Artikel Mengenai Asal Bendera Kita

September 15, 2009
15 Sept. 2009

 Setakat ini dua orang telah mengirim jawapan yang layak diberi hadiah pertama dan hadiah kedua. Jika dibuat Google search kita akan dapati banyak penemuan tetapi kebanyakannya merupakan salinan daripada satu unsur. Ada juga maklumat yang tidak tepat.

Saya berkesempatan membuat kajian di London dalam tahun 2006. Hasil kajian itu, New Straits Times telah menemubual saya dan disiarkan pada 18 Ogos, 2006.  Saya akan menulis lebih terperinci lagi dalam blog saya tidak lama lagi. Sementara itu di bawah ini disalinkan artikel yang dibuat oleh Sonia Ramachandran berdasarkan temubual dengan saya.

  Publication : NST
  Edition :  
  Date : 18/08/2006
  Page Number : 12
  Headline : National flag chosen by people in one of country’s first public polls
  Words : 961
  Byline : By Sonia Ramachandran
  Text :  

 

   BANGI: Everyone knows the national flag was hoisted at the Selangor Clubfield just after midnight on Aug 31, 1957.  But not many know that the flag first appeared in 1950, seven years

earlier.

  Designed by Public Works Department staff Mohamad Hamzah, the flag was

hoisted for the first time at the Istana Selangor grounds on May 26, 1950.

  Interestingly, the design for the flag was selected by Malayans through

a public poll.

  In fact, it was one of the first polls ever undertaken by the

Government.

  When the Federation of Malaya was formed in favour of the Malayan Union

on Feb 1, 1948, it lacked its own flag and coat of arms.

  The then Government held a nationwide contest, and 373 designs for the

national flag were submitted.

  The judging committee of the Federal Legislative Council shortlisted

three, according to Universiti Kebangsaan Malaysia School of Media and

Communication Studies lecturer Prof Dr Mohd Safar Hasim.

  Safar’s fascination with the national flag was so great that when he

was in London to do some research two months ago, he visited the British

National Archives in Kew, London, to find out more about the flag.

  He said the first design showed a circle of 11 white stars

(representing the nine states and two settlements then) on a blue

background. In the middle of the circle were two crossed red keris.

  The second design consisted of a concentric circle of 11 stars around

crossed keris on a blue field.

  The third design had 11 alternate blue and white stripes and a yellow

crescent and a five-pointed star on a red background in the top left hand

corner.

  The Federal Legislative Council then put the designs to a vote by

publishing them in the only English paper printed locally at that time -

The Malay Mail. (The Straits Times was then published in Singapore.)

  The third design was the choice of the people.

  “That was one of the first polls asking the people’s opinion on

something the Government was embarking on,” said Safar.

  The Federal Legislative Council then took an informal vote on the three

shortlisted designs with the first design getting 24 votes and the third,

47 votes. The second design did not get any vote.

  “But by the time the informal vote was taken, there were already

changes being made to the third design, taking into account the people’s

recommendations.

  “The blue stripes were now red and the star and crescent, white. The

points of the star were also increased to 11, and the crescent, which was

originally off-centre, was repositioned to its current position. The

background for the star and crescent was also now in blue.

  “The star’s points were increased because we were fighting the

Communists at that time and the Chinese Communist flag had five points.”

  The two designs were then presented to the Conference of Rulers on Feb

23, 1950.

  The then High Commissioner of the Federation, Sir Henry Gurney,

submitted an explanation for the third design to the Rulers.

  During the meeting, the Sultan of Kedah, Tuanku Badli Shah ibni

al-Marhum Sultan Abdul Hamid Halim Shah, said all the colours

representing friendship with Britain and the Commonwealth were present

except for yellow, the accepted royal colour.

  His sentiment was echoed by the Yang di-Pertuan Besar of Negri

Sembilan, Tuanku Abdul Rahman ibni Al-Marhum Tuanku Muhammad (who went on

to become the first Yang di-Pertuan Agong) and the Sultan of Pahang

Tuanku Abu Bakar Riayatuddin al-Muadzam Shah ibni al-Marhum Sultan

Abdullah.

  The Sultan of Kelantan, Tuanku Ibrahim ibni al-Marhum Sultan Muhammad,

the Sultan of Selangor, Tuanku Hisamuddin Alam Shah ibni al-Marhum Sultan

Alaeddin Sulaiman Shah and the Sultan of Perak, Tuanku Yusuf Izzuddin

Shah ibni al-Marhum Sultan Abdul Jalil Nasruddin Muhtaram Shah, however,

preferred the star and crescent to be in white but did not object to the

change to yellow.

  On April 19, 1950 the flag was approved and sent to King George VI, who

gave his consent on May 19, 1950.

  A letter from the Federation of Malaya Public Relations Department

acting deputy director Yaacob Latiff to the London Foreign Office dated

June 7, 1950, said the flag was hoisted for the first time at the Istana

Selangor grounds on May 26, 1950.

  Together with the letter, three paper copies of the flag were sent to

the Foreign Office explaining that the 11 red and white stripes and

points of the star symbolised the unity of the nine states and two

settlements.

  The yellow star and crescent, it said, was the royal colour

representing the Sultanate Monarchies of the Malay States.

  The main colours of red, white and blue represented the partnership

between the Federation of Malaya and the United Kingdom as well as the

Commonwealth of Nations.

  When Malaya attained independence on Aug 31, 1957, the flag was adopted

as the national flag and when Malaysia came into being on Sept 16, 1963,

the flag became the Malaysian flag with two changes – the eleven stripes

and points of the star were increased to 14, taking into account Sabah,

Sarawak and Singapore.

  Safar suggested that Mohamad Hamzah be honoured for his contribution.

                              (END)

Senarai Buku Untuk Hadiah

September 13, 2009

14 Sept. 2009

Berikut disenaraikan buku untuk hadiah. Buku-buku ini adalah relevan untuk kursus SKKP3053.

1. Akhbar dan Kuasa

Tajuk: Akhbar dan Kuasa: Perkembangan Sistem Akhbar di Malaysia

Penulis: Mohd Safar Hasim

Penerbit: Penerbit Universiti Malaya, Kuala Lumpur

Tahun terbit: 1996, 417 halaman  (termasuk indeks

1. Akhbar dan Kuasa

1. Akhbar dan Kuasa

 

 

 

 

 

 

2. Industri Komunikasi di Malaysia

Tajuk: Industri Komunikasi di Malaysia

Editor: Samsudin A Rahim &  Mohd Safar Hasim

Penebit: Fakulti Sains Sosial dan Kemanusiaan, UKM, Bangi

Tahun terbit: 2007, 307 halaman (termasuk inreks)

2. Industri Komunikasi 14092009

2. Industri Komunikasi di Malaysia

 

 

 

 

 

 

 

3. Akhbar di Malaysia

Tajuk: Akhbar di Malaysia: Antara Kebebasan dengan Tanggungjawab

Penulis: Mohd Safar Hasim

Penerbit: Penerbit UKM, Bangi

Tahun terbit: 2004, 64  halaman.

 

 

3. Akhbar di Malaysia 14092009

3. Akhbar di Malaysia

 

 

 

 

 

 

 

4. Mahathir dan Akhbar

Tajuk: Mahathir dan Akhbar

Penulis: Mohd Safar Hasim

Penerbit: Utusan Publications and Distrobutors, Kuala Lumpur

Tahun terbit: 1996, 227 halaman  (termasuk indeks)

4. Mahathir dan Akhbar 14092009

4. Mahathir dan Akhbar

 

 

 

 

 

 

5. Pengaliran Berita Antarabangsa di Malaysia

Tajuk: Pengaliran Berita Antarabangsa di Malaysia

Penulis: Mohd Safar Hasim

Penerbit: Dewan Bahasa dan Pustaka, Kuala Lumpur

Tahun terbit: 1991, 206 halaman  (termasuk indeks)

 

5. Pengaliran Berita Antarabangsa 14092009

5. Pengaliran Berita Antarabangsa di Malaysia

 

 

 

 

 

 

 

6. Mass Media and National Development

Tajuk: Mass Media and National Development

Editor: Mohd Safar Hasim, Samsudin A Rahim, & Bobir Tukhtabayev

Publisher: International Centre For Media Studies, Kuala Lumpur

Year of Publication: 1998, 127 pages (incl index).

6. Mass media and national development 14092009

6. Mass Media and National Development

Teka & Cerita Mengenai Bendera

September 13, 2009

13 Sept 2009

Di bawah ini ada tiga bendera.  Bendera ini ada ceritanya sendiri. Ceritakan mengenai ketiga-tiga bendera ini dalam tiga atau empat  ayat. Jawapan yang paling tepat atau hampir tepat akan diberi hadiah buku seperti yang disenaraikan selepas imej bendera.

Tempoh penyertaan ialah hingga   18 Sept. 2009. Pertandingan ini terbuka hanya kepada pelajar Kursus SKKP3053 Program PJJ Universiti Kebangsaan Malaysia.

Bendera 1

Bendera 1

 

 

 

 

 

Bendera 2

Bendera 2

Bendera 3

Bendera 3

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Hadiah buku:
Buku-buku berikut akan dijadikan hadiah.
Hadiah Pertama
1. Akhbar dan Kuasa: Perkembangan Sistem Akhbar di Malaysia Sejak 1806 oleh Mohd Safar Hasim, Penerbit UM, 1996, atau
2. Industri Komunikasi di Malaysia, Editor Samsudin A Rahim dan Mohd Safar Hasim, Penerbit FSSK, 2007
 
Hadiah Kedua
1. Akhbar di Malaysia oleh Mohd Safar Hasim, Penerbit UKM, 2004  (Buku Syarahan Profesor yg disampaikan pada 2004), atau
2. Mahathir dan Akhbar oleh Mohd Safar Hasim, Utusan Publications and Distributors,  1996.
 
Hadiah Ketiga
1. Pengaliran Berita Antarabangsa  di Malaysia oleh Mohd Safar Hasim, Penerbit Dewan Bahasa dan Pustaka, 1991, atau
2. Mass Media and National Development: Experiences of Malaysia and Uzbekistan, Editor Mohd Safar Hasim, Samsudin A. Rahim and Bobir Tukhtabayev. International Centre for Media Studies, Kuala Lumpur. 1998.
 
Penyertaan
1. Pelajar boleh menyertai “teka dan menang” ini dengan memasukkannya di dalam ruangan komen blog. Sertakan nama dan Nombor matrik peserta.
2. Tidak ada had penyertaan. Bagaimanapun fikirkan dahulu sebelum membuat penyertaan seterusnya.
3. Pemenang akan ditentukan berdasarkan siapa dahulu memberi jawapan yang betul atau hampir tepat.
4. Imej buku yang akan dihadiahkan akan dimasukkan dalam blog ini secepat mungkin.
 
Mohd Safar Hasim

Undang-undang Rahsia Rasmi & Undang-undang Fitnah

September 10, 2009

Undang-undang Rahsia Rasmi & Undang-undang Kefitnahan

 Ringkasan

 Kuliah ini membincangkan dua undang-undang iaitu Undang-undang Rahsia Rasmi, dan Undang Kefitnahan.

  1. i.                                Undang-undang Rahsia Rasmi

 Tujuan utama Undang-undang Rahsia Rasmi ialah untuk melindungi rahsia rasmi sebagaimana yang diperuntukkan dalam Akta Rahsia Rasmi 1972. Rahsia rasmi dikategirikan kepada empat kategori iaitu “rahsia besar”, “rahsia”, “sulit”, “terhad”.

 Di bawah undang-undang ini orang-orang tertentu diberi kuasa untuk mengkelaskan sesuatu dokumen sebagai rahsia. Mereka ialah Menteri, Menteri Besar, Ketua Menteri, atau mana-mana pegawai yang dilantik di bawah seksyen 2B undang-undang itu.

 Undang-undang ini juga memperuntukkan apa yang dianggap sebagai kesalahan dan juga memperuntukkan hukuman bagi pelanggaran kesalahan tersebut.

 Sebagai latar belakang, Undang-undang rahsia Rasmi bermula di Straits Settlements yang menggunakan Undang-undang Rahsia Rasmi United Kingdom tahun 1911 dan tahun 1920. Straits Settlements sendiri menggubal undang-undang pada tahun 1935. Undang-undang inilah seterusnya digunakan selepas Perang Dunia Kedua (Sila baca  buku Akhbar dan Kuasa untuk mendapatkan latar belakang yang lengkap).

 Pada amnya, undang-undang ini melarang orang yang tidak dibenarkan (unauthorised person) untuk memiliki, menyimpan, mengedar atau memaklumkan kepada orang ramai sebarang rahsia kerajaan. Mereka yang berbuat demikian adalah melanggar peruntukan undang-undang ini dan boleh dihukum.

 Undang-undang ini dipinda dalam tahun 1987 selepas dua orang wartawan mengaku bersalah dan dihukum denda. Kerajaan telah meminda hukuman denda itu dan menjadikan hukuman penjara minimum satu tahun jika disabitkan kesalahan. Sebelum tahun 1987, Hakim mempunyai budibicara sama ada mengenakan hukuman denda atau penjara.

 Terdapat beberapa kes mahkamah berhubung Undang-undang Rahsia Rasmi ini. Kes yang sering disebut ialah Kes Lim Kit Siang. Lim Kit Siang, sebagai seorang ahli Parlimen telah mendapat melalui pos dokumen kontrak pembelian kapal laju (fast strike craft) Tentera Laut Diraja Malaysia. Lim Kit Siang telah mendedahkan bahan dokumen itu dan mengadakan sidang akhbar mengenainya (Sila baca perincian kes ini dalam buku Mengenali Undang-undang Media dan Siber.

 Dua orang wartawan iaitu Sabry Sharif dari New Straits Times dan James Clad dari Far Eastern Economic review secara berasingan telah menyiarkan apa yang disifatkan oleh pihak kerajaan sebagai melanggar Akta Rahsia Rasmi (Sila lihat butiran kes ini dalam buku Mengenali Undang-undang Media dan Siber).

 Bagi para wartawan, undang-undang Rahsia Rasmi boleh menjejaskan tugas mereka sebagai wartawan.  Ini kerana takrif rahsia adalah sangat luas dan samar. Walaupun diberi kategori tidak siapa tahu dengan jelas dokumen apa yang dirahsiakan. Hukuman minimum satu tahun penjara juga menakutkan ramai pihak.

 Oleh itu para wartawan telah meminta Suhakam supaya memansuhkan peruntukan penjara minimum ini kerana ia boleh menggugat tugas mereka dan juga mengadakan peruntukan yang lebih jelas tentang kerahsiaan. Satu bengkel yang dianjurkan oleh Suhakam telah memutuskan memohon kerajaan supaya berbuat demikian. Namun, setakat ini tiada langkah diambil untuk memansuhkannya.

  1. ii.                  Undang-undang Fitnah

 Terdapat dua undang-undang kefitnahan, iaitu kefitnahan jenayah dan kefitnahan sivil. Kesalahan berkaitan kefitnahan jenayah diambil tindakan di bawah Kanun Keseksaan (AKTA574), manakalan kesalahan berkaitan kefitnahan sivil diambil tindakan di bawah Akta Kefitnahan. Kulian ini seterusnya membincangkan mengenai Akta Kefitnahan.

 Tujuan Undang-undang Kefitnahan ialah untuk memberi  perlindungan kepada  seseorang atau perniagaan atau sebagainya daripada sesuatu yang boleh mencemarkan dan yang boleh menyebabkan masyarakat yang berfikiran waras untuk menghindarkan diri mereka  daripada orang itu.

 Terdapat dua bentuk kefitnahan iaitu kefitnahan  libel dan kefitnhan slander. Kefitnahan libel ialah kefitnahan dalam bentuk kekal dan fitnahan slander adalah kefitnahan dalam bentuk tidak kekal. Siaran tv dan radio dianggap sebagai fitnah kekal.

 Keperluan penting berkaitan kefitnahan

  1. Perkataan hendaklah berbentuk fitnah dari segi makna semulajadi natural dan biasa, atau innuendo (kiasan), Perkataan lucah sahaja tidak boleh dianggap fitnah.
  2. Seseorang yang waras patut menganggap perkataan itu sebagai fitnah.
  3. Ia mesti ada niat untuk menerbitkannya.
  4. Perkataan yang dituju itu merujuk kepada plaintif sama ada secara terus atau secara innuendo. (Nama seseorang itu tidak perlu disebutkan.)
  5. Ia mesti diterbitkan kepada orang ketiga.
  6. Tidak mengetahui perkataan yang digunakan sebagai fitnah tidak menjadi hal. Begitu juga mengulangi apa yang dikatakan oleh orang lain masih tertakluk kepada fitnah (Wartawan terdedah kepada keadaan ini).

 PEMBELAAN

 Terdapat empat pembelaan di bawah Akta Kefitnahan,iaitu:

  1. Kefitnahan yang tidak disengajakan (s7).

Jika penerbitan dibuat tanpa disengajakan dan secara innocent (polos).

  1. Justifikasi atau kebenaran (s8).

Pembelaan justifikasi mestilah berlandaskan fakta dan mestilah benar.

  1. Komen berpatutan (s9).

Pembelaan di bawah Komen berpatutuan mestilah merupakan komen yang berlandaskan fakta benar. Jika pandangan yang dibuat tidak berasaskan fakta benar ia buklan satu pembelaan di bawah pembelaan ini. 

  1. Keistimewaan (s11).

 Terdapat dua jenis keistimewaan, iaitu keistimewaan mutlak dan keistimewaan bersyarat.

 Sila baca huraian terperinci dalam buku Mengenali Undang-Undang Media dan Siber.

 Terdapat banyak kes mahkamah yang membicarakan mengenai kefitnahan ini. Dari satu segi ia menunjukkan bahawa manusia amat mengambil berat tentang reputasi mereka.

 Sila baca masing-masing satu  kes berkaitan pembelaan justifikasi, pembelaan komen adil, pembelaan keistimewaan bersyarat, pembelaan kemaafan dan pembelaan penerbitan innocent.

 Undang-undang Rahsia Rasmi member kesan kepada kebebasan akhbar kerana para wartawan mendapati sukar untuk membezakan sama ada sesuatu maklumat itu rahsia atau pun tidak. Mungkin khuatir dipenjarakan kerasa kesalahan melanggar undang-undang rahsia rasmi, para wartawan meninggalkan berita yang penting. Oleh itu terdapat desakan supaya kerajaan mewujudkan Akta Kebebasan Maklumat (Freedom of Information Act).

 Undang-undang kefitnahan juga boleh menjejaskan cara melaporkan berita. Bagaimanapun, in imenjadikan wartawan lebih berhati jika tidak akhbar mereka akan dikenakan tindakan undang-undang. Tetapi undang-undang kefitnahan juga harus dilihat dari seri melindungi  individu daripada tercemar reputasi mereka.

 Rujukan

  1. Mohd Safar Hasim. 2002. Mengenali Undang-undang Media dan Siber. Kuala Lumpur. Utusan Publications and Distributors.

 

*****

Undang-Undang Mesin Cetak & Undang-undang Hasutan

September 4, 2009

4 Sept. 2009

Undang-undang Mesin Cetak dan Penerbitan dan Undang-undang Hasutan

Kuliah ini membincangkan mengenai Undang-undang Mesin Cetak dan Penerbitan. Sebelum ini  huraian dari aspek sejarah perkembangannya dan juga isu-isu utama di dalam undang-undang itu sudah diberikan.  Kuliah ini memberi huraian selanjutnya bermula selepas Perang Dunia Kedua.

Kuliah ini juga meneliti Undang-undang Hasutan dan seterusnya melihat keperluannya di dalam negara seperti Malaysia. Ia juga melihat sejauh mana Undang-undang hasutan ini memberi kesan kepada amalan demokrasi negara ini.

Di akhir kuliah ini pelajar diharap dapat menjelaskan bagaimana undang-undang berkaitan mesin cetak dan penerbitan berkembang di negara ini.

Undang-undang Mesin Cetak dan Penerbitan

 Ciri penting yang perlu diberi perhatian terhadap undang-undang mesin cetak dan penerbitan ialah sebelum Perang Dunia Kedua undang-undang ini ditabir secara berasingan. Negeri-negeri Selat iaitu Pulau Pinang, Singapura dan Melaka mempunyai sebuah undang-undang yang dikenali sebagai Ordinan Mesin Cetak 1920. Di Negeri-negeri Melayu Bersekutu yang meliputi Perak, Selangor, Negeri Sembilan dan Pahang ada satu undang-undang yang dikenali sebagai Enakmen Mesin Cetak 1924. Di negeri-negeri Melayu tidak bersekutu mempunyai enakmen mesin cetak masing-masing.

 Tetapi selepas Perang Dunia Kedua, dan selepas berlaku perubahan dalam struktur pemerintahan khususnya selepas terbentuknya Persekutuan Tanah Melayu pada tahun 1948, undang-undang mesin cetak disatukan dan dipusatkan di bawah kuasa persekutuan. Persekutuan Tanah Melayu terdiri daripada semua negeri Melayu, Pulau Pinang dan Melaka. Singapura dipisahkan dan menjadi sebuah crown koloni British yang berasingan.

 Undang-undang Hasutan juga mempunyai sejarah sebelum Perang Dunia Kedua. (Sila baca buku Akhbar dan Kuasa berkaitan perkara ini).

 Kedua-dua undang-undang ini diperkenalkan kembali dalam sebaik saja pihak Parti Komunis Malaya (PKM) melancarkan pemberontakan terhadap Kerajaan Persekutuan Tanah Melayu yang baru ditubuhkan iaitu pada 1 Februari 1948. Pemberontakan Komunis ini bermula dalam bulan Jun 1948. Kedua-dua undang-undang ini yang boleh dianggap sebagai saudara kembar digubal dengan segera berpandukan undang-undang yang digunakan pada sebelum Perang Dunia lagi. Tujuan utama kedua-dua undang itu iaitu Ordinan Mesin Cetak 1948 dan Undang-undang Hasutan 1948 ialah untuk menjadi ia sebagai satu strategi untuk memerangi peperangan terhadap Komunis itu.

 Ordinan Mesin Cetak bertujuan menghalang pihak Komunis atau barisan hadapannya (seperti kesatuan  buruh dan sebagainya) menubuhkan syarikat percetakan untuk mencetak bahan-bahan komunis. Ada  beberapa buah akhbar yang didapati menyiarkan bahan propaganda komunis diambil tindakan dengan menutupnya. Selain undang-undang itu, kerajaan juga mengeluarkan Emergency Regulations. Tindakan-tindakan terhadap akhbar banyak diambil terhadap akhbar Cina. Tindakan terhadap pemberontakan komunis ini diambil  secara bersama oleh Kerajaan Perselutuan Tanah Melayu dan juga Kerajaan kolonial Singapura.

 Oleh kerana tidak ada saluran sah, pihak komunis dan para penyokongnya mencetak bahan propaganda komunis ini dalam bentuk stensilan dan diedar dari rumah ke rumah.

 Ordinan Hasutan lebih menumpukan kepada perkara-perkara yang berbentuk kandungan yang berkencedurangan menghasut.

 Pindaan-pindaan yang dilakukan terhadap Akta Mesin Cetak  dari tahun 1948 hingga sekarang

 Terdapat empat pindaan yang dilakukan dalam undang-undang mesin cetak selepas ia diperkenalkan semua dalam tahun 1948.

  1. Menjelang Kemerdekaan.

Pindaan ini adalah berkaitan dengan pengedaran akhbar Singapura di Persekutuan Tanah Melayu. Hampir semua akhbar utama yang diedarkan di Malaya pada ketika itu datangnya dari Singapura. Hanya terdapat sebuah akhbar yang diterbitkan di Kuala Lumpur iaitu The Malay Mail. Langkah ini bagi membolehkan akhbar-akhbar dari Singapura diberi kebenaran untuk diedarkan di Malaya. Langkah ini adalah sebagai persediaan untuk mengelak daripada daripada keadaan yang tidak diingini kerana Malaya dan Singapura adalah dua negara yang berasingan. Sebelum itu kedua-duanya di bawah pemerintahan British.

 Akhbar-akhbar Singapura pada mulanya memohon taraf pengedaran ini, tetapi kemudian semuanya berpindah ke Kuala Lumpur dan menjadikan Kuala Lumpur pusat penerbitan utama mereka, termasuk akhbar The Straits Times.

 2.               Mempastikan Penguasaan Majoriti Saham Dipegang kepentingan Tempatan

Pindaan kepada akta ini dibuat dalam tahun 1974 kerana kerajaan mahu pegangan kepentingan dalam syarikat akhbar yang sebahagian besarnyadipegang oleh kepentingan luar adalah tidak baik untuk negara.

Sebelum ini, pada tahun 1972,  akhbar The Straits Times mengubah pegangannya melalui tindakan politik (Sila rujuk buku Akhbar dan Kuasa). Selepas berkuatkuasanya pindaan itu akhbar-akhbar lain khususnya akhbar Cina seperti Nanyang Siang Pau dan Sin Chew  Jit Poh bertukar pegangan sahamnya kepada kepentingan tempatan.

 3.              Menggabung dan Mewujudkan Akta Mesin Cetak dan Penerbitan 1984

Pada tahun 1984 Akta Mesin Cetak digabung dengan Ordinan Penerbitan yang Tidak Diingini 1958. Dengan gabungan ini akta baru menambah satu ciri baru iaitu penerbitan yang tidak diingini. Dua ciri utama sebelum ini iaitu pelesenan mesin cetak dan permit penerbitan kekal di dalamnya.

 4.              Memasukkan Peruntukan Berita Palsu dan Kemuktamadan Keputusan Menteri

                 Pindaan seterusnya dibuat dalam tahun 1987 dengan memasukkan tiga peruntukan baru. Peruntukan pertama ialah mengenai Berita Palsu, yang kedua menjadikan tindakan menteri yang bertanggungjawab muktamad. Ini bermakna tindakan itu seperti menggantung akhbar, membatal atau tidak meluluskan permohonan untuk menerbit akhbar sebagai muktamad. Ia tidak boleh dirayu kepada mana-mana mahkamah. Peruntukan ketiga ialah mereka yang tidak puashati terhadap tindakan kerajaan ini tidak boleh membuat representasi.

 Ketiga-tiga peruntukan tambahan ini menjadi Akta Mesin Cetak dan Penerbitan semakin ketat.

 Selepas pindaan ini dikuatkuasakan empat orang telah diambil tindakan mahkamah iaitu kes Editor Borneo Mail Phung Chen Chun, kes Irene Fernandez (Kes Memorandum berkaitan pendatang tanpa izin Bangladesh di Kem Semenyih),

                 Kes Khalid Jefri dan kes Lim Guan Eng (Sila baca butiran kes ini dalam buku Mengenali Undang-Undang Akhbar dan Siber).

Akta Hasutan 1948 sejak 1948

Ada lima kecenderungan menghasut di bawah Akta Hasutan 1948 apabila ia diperkenalkan kembali dalam tahun 1948.

 Lima kecenderungan itu ialah:

  1. Mendatangkan kebencian atau penghinaan atau membangkitkan perasaan tidak suka terhadap mana-mana raja atau kerajaan s3(1)(a).
  2. Membangkitkan rakyat mana-mana raja supaya cuba diubah dengan apa cara lain daripada cara sah s3(1)(b).
  3. Mendatangkan kebencian dan penghinaan atau bagi membangkitkan perasaan tidak suka terhadap pentadbiran keadilan dalam Malaysia atau mana-mana negeri (s3(1)(c).
  4. Menimbulkan perasaan tidak puashati atau tidak suka di kalangan rakyat Yang di Pertuan Agong atau rakyat raja mana-mana negeri  atau di kalangan penduduk Malaysia atau penduduk mana-mana negeri s3(1)(d).
  5. Mengembangkan perasaan jahat dan permusuhan antara beberapa kaum atau golongan penduduk Malaysia s3(1)(e)..

 Pindaan yang dibuat sejak 1948 hingga sekarang.

 Selepas kejadian 13 Mei 1969, satu lagi kecenderungan dimasukkan menjadikan enam kecenderungan semuanya.

 Kecenderungan yang keenam ialah tidak boleh menyoal apa-apa perkara, hak, taraf, kedudukan, keistimewaan, kedaulatan atau hak kedaulatan yang ditetapkan atau diperlindung oleh peruntukan-peruntukan Bahagian 3 Perlembagaan Persekutuan, atau Perkara 152, Perkara 153 dan Perkara 181 Perlembagaan Persekutuan s3(1)(f).

 Bahagian 3 ialah mengenai Kerakyataan. Ini bermakna tidak sesiapa boleh mempertikai kerakyatan mana-mana rakyat negara ini. Perkara 152 ialah mengenai Bahasa Kebangsaan, Perkara 153 ialah mengenai keistimewaan orang Melayu dan bumiputera lain, dan Perkara 181 ialah mengenai imuniti raja-raja Melayu.

 Beberapa orang telah diambil tindakan mahkamah kerana melanggar undang-undang.  Antara mereka yang diambil tindakan ialah Dr Ooi Kee Saik, Fan Yew Teng, Param Cumaraswamy, Melan Abdullah, Mark Koding, Oh Keng Seng (Sila baca kes-kes mereka dalam buku Mengenali Undang-undang Media dan Siber).

 Dari satu segi kedua-dua undang-undang ini sedikit sebanyak memberi kesan kepada kebebasan bersuara dan kebebasan bersuara adalah sesuatu yang penting dalam sebuah negara yang mengamalkan sistem pemerintahan demokrasi. Bagaimanapun,  sekatan yang dikenakan melalui kedua-dua undang-undang ini adalah tertumpu kepada beberapa perkara khusus. Ia tidak menyekat kebebasan bersuara secara keseluruhannya. Dari satu aspek yang lain bolehlah dikatakan tanpa sekatan yang diperuntukkan dalam kedua-dua undang-undang ini mungkin tidak wujud ketidakstabilan dan memusnahkan demokrasi itu sendiri.

 Rujukan

  1. Mohd Safar Hasim. 2002. Mengenali Undang-undang Media dan Siber. Kuala Lumpur. Utusan Publications and Distributors.
  2. Mohd Safar Hasim. 1996. Akhbar dan Kuasa: Perkembangan Sistem Akhbar di Malaysia Sejak 1806. Kuala Lumpur. Penerbit Universiti Malaya.

 

*****

Contoh Ulasan Buku 3

September 1, 2009

Ini satu lagi ulasan buku yang saya buat dalam tahun 1995.

Trends in World Communication: 
On Disempowerment and Self-Empowerment. 
Hamelink, Cees J. 1994.Penang, Malaysia: 
Southbound and Third World Network.viii+168 pp.

This review appeared in The Journal of International Communication

Book Reviews in Vol. 2 No. 1 (1995)

 
This book is about how developments in world communication are
making people less and less informed about events and processes
around them. It shows how globalization, through consolidation
and commercialisation, is disempowering individuals and societies.
It is perhaps one of the best books on developments in world
communication. It puts the fast-moving world of communication in proper 
perspective. While tracing the history of globalization, it also identifies 
four major trends in world communication. The book offers suggestions for 
self- empowerment and proposes a people's communication charter.
  
   At the outset, Hamelink takes a critical look at the 1960s' concept
of global village, which is being widely used to describe the developments
in the world, especially pertaining to communication. While he accepts
that advances in communication and transport technology have made nore
contacts among people and nations a reality, he says it is wrong to project
the world as a village. He sets out to dispel the notion associated with
the metaphor.
 
  First, he says, it is wrong to suggest that the world shown on television
has a global scope, because such an assertion ignores the very limited and 
fragmented nature of international reporting. Second, it is misleading to 
assume that watching TV news leads to genuine knowledge and understanding about
world events. Third, in the real village situation most people know
what is going on and know each other, but the opposite is true in the real
world: there is more going on than ever before, yet most people know very
little about it; and the majority of the world's citizens have little
knowledge or understanding of each other. Fourth, the term "global
village" assumes that the world is shrinking and becoming a smaller
place. In a real sense, however, the world is expanding. There is more 
world than ever before in history: more people, more nations and more
conflicts.
 
  The global village concept provides a very good launching pad for
Hamelink to strike at the stark reality about the development of global
communication and the impact  to the world at large. As he sees it,
disparity is a clear feature of today's global communication.
For instance, information flows across the globe are imbalanced, because
most of the world's information moves among the countries in the North,
less between the North and the South, and very little flows among the
countries of the South. Wasn't this a subject much discussed in UNESCO
during the tenure of Director-General Amadou Mahtar M'Bow who, with the
backing of Third World countries, was trying to balance things up?
But now everything seems unstoppable.
 
   What is happening is quite disturbing. As Hamelink says, today's
institutions and processes of world communication have a disempowering
effect. To put the current world picture into perspective, Hamelink
traces the history of world communication. He traces the recent situation 
to the flow of transnationalization, from the North to the South, in search
of cheap labour and new markets. The real growth and signifance of world
communication began to take shape after World War II. The major
factors that steered the direction of the world communication were East/
West and North/South politics, the world economy and its key actors:
the transnational corporations and the technological innovations.
History shows that the proliferation of industrial investment
required the coordination of widely dispersed units of transnational
corporations. The result of this overall economic development was the
proliferation of a transnational communication industry across the
world. Hamelink names the U.S. communication corporations with the 
largest defence contracts for military equipment, the communication
corporation with the largest defence contracts for research and
development, and the top corporation in the international
communication industry with strong direct military connections.
  
   That brings him to the trends in world communication. The major ones
he identifies are digitization, consolidation, deregulation and
globalization, which are inter-related. Digitization provides the 
technological basis for globalization as it facilitaes the global
trading of services, worldwide financial networks and the spreading
of high technology research and development across the globe.
Consolidation forms the basis for globalization, and the movement toward 
global markets forces the companies to merge in order to remain 
competitive in a world market. The trend in consolidation, Hamelink
says, has resulted in many huge companies in the communication industry
forming mega-mergers. One disturbing development is the oligopolization
of the communication industry, which tends to undermine the civil and 
political fundamental rights of freedom of expression. The trends toward
digitization and consolidation go together with a shift from regulated,
controlled public-service type information and telecommunication services
to a competitive environment for the trading of these services by private
market operators. At the same time, the trend toward deregulation
strongly reinforces both digitization and consolidation.
   Hamelink argues that the current trends in world communication
converge toward the disempowerment of people. They contribute to the
establishment of a new world order that is inegalitarian, exclusive and
elite-oriented. He suggests empowerment as a response to disempowerment.
Empowerment means giving power to the people through the strategies of
regulation, education, focus on alternative communication forms, and 
technical approaches. He also suggests people's media, media owned and 
controlled by the powerless with the intention to empower themselves,
people's networks, and the revolt of civil society.
 
   The idea behind empowerment is to give a voice to the voiceless. It
sounds very positive, but it is optimistic to expect much from the 
suggestion. That's probably where the people's communication
charter comes into play. The author hopes to develop this into a people's
movement. Whatever it is, the book makes a great reading.
                        
 
 Mohd. Safar Hasim, associate professor
 Department of Communication
 Universiti Kebangsaan Malaysia
 

Contoh Ulasan Buku 2

September 1, 2009

Ini adalah satu lagi contoh ulasan buku yang saya buat dalam tahun 1999.

Advertising in Asia: Communication, Culture and Consumption. Frith, Katherine Tland, ed. Ames: Iowa State University.  1996. xii+313pp.

This review appeared in the Journal of Communication Book Reviews in Vol 6 No. 1 (1999).

 

The dynamic economic growth in Asian countries — “Asian miracle” — over the last decades, especially in East Asia, has resulted in  a dramatic  increase in advertising. Frith notes that the region spent billions on  mass media advertising, a;; aimed at enticing the burgeoning middle class  to consume everything from perfumes to Pentiums (p.3). Multinational business activity has caused a transformation of consumer behaviors in the region--and a shift from a traditional to a mass market.  Advertising is
at the center of this change.

   In this book, Frith and 12 other scholars set out to examine
advertising practice in Asia, including issues related to political
systems, national development policies and the social, cultural and
philosophical underpinnings that affect advertising regulations in China,
Hong Kong, India, Indonesia, Japan, Korea, Malaysia, the Philippines,
Singapore, Taiwan, and Thailand.

   Frith notes that even though many publications are available on the
economic miracle of Asia, hardly any comprehensive work exists on
advertising practice in the region except Anderson's 1984 book Madison
Avenue in Asia (p. 3). However, one may cite several other examples:
De La Torre (1988), Hashim (1994), Nawigamune (1988), and Singh (1976).

   Anderson viewed the situation in Asia through the lens of Johan
Galtung's structural theory of imperialism to describe the impact of
transnational advertising on the periphery nations of Asia. Anderson had
concluded that under economic colonialism, "center" nations--particularly
the United States, Britain and Japan--to a large extent controlled the
economies of the developing or "peripheral" nations (Frith, p. 4).

   Frith argues the rise of the Four Dragons--Hong Kong, Singapore,
South Korea, and Taiwan, which experienced the greatest sustained economic
development in the world--may raise some challenging questions about the
final outcome of the modernization process in Asia (p. 4).  Frith observes
that the most interesting aspects of economic growth in East Asia has been
the connection between culture and economic growth--the "Cultural China"
factor--not only in terms of the geographic region but also in terms of
what Tu Wei-ming (1991) calls the Chinese Diaspora scattered as an ethnic
minority throughout Asia.  In addition to sharing cultural values, this
group is also responsible for much of the economic growth in the region.

   A "myth" exists that multinational corporations are always successful
in cracking the resistance of Asian culture and politics, despite the
countless successes of multinational brands in Asia. However, Anderson
(1984) and Janus (1986) had noted that in the 1980s advertising promoted
the consumption of nonessential products and concentrated economic power
in the hands of a few large transnational corporations, which had an
advantage in foreign markets.

   Advertising has been held responsible for the spread of consumer
culture. Advertising too has been charged with creating an increasing gap
and disharmony of interest between the "haves" and the "have nots."
Advertising is also blamed for the destruction of indigenous culture and
the promotion of foreign culture--pop music, jeans, etc.  Frith notes that
of all the criticisms of advertising this one is the most worrisome
because although it is hard to argue against positive benefits of economic
growth, it is equally hard to argue for the destruction of indigenous
culture (p. 7).

   As we move into the 21st century's new media--Information
Superhighway, Internet, etc.--a new model is emerging. The old media--such
as radio, television and newspapers--promoted a one-way, top-down
transmission system that theoretically gave rise to a passive audience and
a powerful media. Frith notes that much of the criticism of advertising
voiced in the past was rooted in the notion of a passive audience and a
powerful medium. The new media--connected through telephone, satellite and
computers--provide for interaction between sender and receiver. As the new
media technologies move us to a more democratic and interactive mode of
communication, the role of advertising will also change. Frith envisages
that some of the power previously attributed to advertising may give way
to new channels of discourse that are less dependent on external factors
and more on what one thinks (p. 9).

   Each country report in the book provides an in-depth discussion of
the relevant country. Japan has a special place not only because it is the
only developed country in Asia (as a member of G-7), but also because it
is the second largest advertising market after the United States.  Osamu
Inoue points out that Japan has learned a great deal about modern theories
and techniques from the United States (p. 37). However, Japan's
advertising industry is developing its own technologies and culture
following the trends toward globalization, deregulation and opening up of
its markets.

   Malaysia's multi-racial and multi-cultural setting provides another
good example of how advertising develops its unique features. Teck Hua Ngu
says the advertising industry in Malaysia faces complex challenges, making
the practice of advertising more difficult than in some other Asian
countries (p. 255). Ngu adds that like other developing countries in the
region, Malaysia realizes that advertising can be a powerful force in
shaping national values; and that advertising needs to be harnessed to
help construct a just society, not just a consumer society (p. 256).

   The book preceded the economic and financial meltdown in East and
Southeast Asia. Inoue, however, has forewarned the problem Japan would
face when the "bubble economy collapse[d]" (p. 37). IMF has given Korea a
US$60 billion loan, US$23 billion to Indonesia, and US$17 billion
to Thailand, the country where the financial debacle initially surfaced.
This meltdown will definitely have an impact on advertising. The changing
scenario of new media will also change the practice of advertising and
probably the laws and policies pertaining to it.

References:

Anderson, M. E. (1984). Madison Avenue in Asia: Politics and
  transnational advertising. Rutherford, NJ: Fairleigh Dickinson
  University Press.

De La Torre, V. R. (1989). Advertising in the Philippines: its historical,
  cultural, and social dimensions. Manila: Tower Book House.

Hashim, A. (1994). Advertising in Malaysia.Petaling Jaya: Pelanduk
  Publications

Janus (1986). Transnational advertising: Some considerations of its impact
  on peripheral socieities. In Communication in Latin American society:
  Trends in critical research 1960-1985. (E. Atwood & E. McAnany, eds.).
  Madison: University of Wisconsin Press.

Nawigamune, A. (1988). Advertising in Thailand. Kothomo [i.e., Krung
  Thep Maha Nakhon]: Borisat Samnakphim Saengdaet.

Singh, D. R. (Ed.). (1976). Advertising in India: selected research
  studies. Ludhiana : Dept. of Business Management, Punjab Agricultural
  University.

Tu Wei-ming. (1991). Cultural China: The periphery as the center.
  Daedalus, 120 (2): 8.
 

Mohd Safar Hasim, associate professor
Department of Communication
Universiti Kebangsaan Malaysia

Contoh Ulasan Buku

September 1, 2009

Berikut adalah contoh sebuah ulasan buku yang saya buat dalam tahun 1995.

 Broadcasting in the Malay World: Radio, Television and Video in Brunei,

Indonesia, Malaysia, and Singapore. McDaniel, Drew O. 1994.

Norwood, N.J. Ablex Publishing Corp.  xii+339pp.

This book review  appeared in the Journal of International Communication Book Reviews in Vol 2 No. 2 (1995)

  

Before World War II, development in broadcasting in the then Malaya

 appeared to be crawling like a snail. Indeed, it took about half a century

 from the starting of the first radio broadcast to the introduction of

 black-and-white television, which made its debut in Malaysia in 1963. The

 Confrontation — the undeclared war Indonesia foisted on Malaysia

 following the formation of Malaysia — did not deter the introduction of

 television, which appeared to be taking its own natural course of

 development. In 1978, Malaysia introduced colour television. Two decades

 after the introduction of black-and-white television, the first private

 commercial TV station made its debut in 1984, a sterling move signalling

 Malaysia’s new policy shift to privatisation. The new station is known as

 TV3, meaning it is the third TV channel after the two government channels,

 TV1 and TV2. And slightly more than a decade later, on 1 July 1995, a

 second private commercial station came into being. From here on, things

 are moving at a very dizzying speed.

 

 If four is not enough, plans are afoot to add five more channels from

 September through November 1995, all as subscription or pay television.

 But viewing for the first three months would be free. Mega TV, a

 consortium led by TV3, would provide these new channels. And to cap all

 that, by April 1996, Malaysia is expected to have an additional 20

 channels when the country launches its own domestic satellite MEASAT. With

 or without MEASAT, the people of Malaysia will have access to more

 channels after that when parabola dishes will become available in

 abundance, legally or otherwise.

 

 McDaniel’s book _Broadcasting in the Malay World_ provides a very useful

 and important backdrop to the above development. Without knowing the early

 development of broadcasting since the 1920s, one will not be able to

 really appreciate the current progressive development in Malaysia and the

 surrounding countries, especially in Indonesia, Singapore and Brunei.

 McDaniel had already recorded the possible birth of the fourth channel in

 his book (pp 146-147). The nameless entity then, now known as the

 MetroVision, is majority owned by the Melewar Corp. (a company connected

 to the Negeri Sembilan Royalty), the company that submitted the proposal

 for the channel as early as 1984. The new channel is also known as TV

 Channel 8. But its catchword is MetroVision, with two crescents joining

 together to form a reclining figure 8.

 

 The appearance of _Broadcasting in the Malay World_ is most welcome, as

 there is really a dearth of books on communication and the media about the

 countries in the region. Information on historical development of

 broadcasting in the region is not readily available, even though Malaysian

 scholars are making efforts to carry out research. (For instance, Asiah

 Sarji’s doctoral dissertation _The Influence of Political and

 Socio-Cultural Environment on the Development of Radio Broadcasting in

 Malaya from 1920-1959_.) McDaniel’s book not only touches about

 development in radio, television and video in Malaysia, but also in

 Singapore, Indonesia and Brunei. While the title gives the name of

 countries covered in the book in alphabetical order, Malaysia actually

 receives the lion’s share. The book has 12 chapters. The first deals

 briefly with the Malay-Indonesia Archipelago, its history, ethnic

 component and the economies of the countries. This vital information helps

 readers, especially those not familiar with the region, to follow the

 later chapters with greater awareness.

 

 The actual discussion on broadcasting development begins with Chapter 2,

 which deals with radio in the Malay Archipelago between 1920-1941; and

 this narrows down to a history of broadcasting in Malaysia and Singapore

 between 1942-1969 (Chapter 3). Chapters 4 through 6 deal with broadcasting

 in Malaysia, Chapter 7 with broadcasting in Singapore, Chapter 8 with

 broadcasting in Brunei, and Chapters 9 and 10 with broadcasting in

 Indonesia. Chapter 11 deals with home video.

 

 This book is not merely a historical narration of broadcasting

 development. Rather, it tries to see how broadcasting reflects cultural

 pluralism, and the role assumed by media in cultural integration polities.

 Indeed, as the author points out very early in his book (Chapter 1), the

 countries in the region have to cope with a multi-racial population. Radio

 and television in these countries have a special function to transmit

 economic and special policies for national development. The author also

 explores the formulation and implementation of national media policies,

 and shows how mass communication is made to conform with national

 political principles. McDaniel uses Sydney Head’s viewpoint as a central

 point of his book that “each country will have uniquely adapted

 broadcasting to suit its own need.”

 

 While McDaniel has accomplished a lot in this volume, he has still omitted

 a good deal of needed information. McDaniel has an open field if he has

 the time to come again to this region. The most important development is,

 of course, the use of parabola dishes to receive TV signals from

 satellites in Malaysia, Brunei and Thailand while these countries are

 coping with the problem of cultural invasion through television

 programmes. The use of parabola dishes is illegal in Malaysia, but several

 thousands are installed in Sarawak, a state on the eastern wing of the

 country. These dishes are available just across the borders of Indonesia

 and Brunei. One can construe Malaysia’s efforts to flood the market with

 television channels as a strategy to curb the need for people to have

 direct access to satellite TV channels.

 

 It is interesting to note that McDaniel’s interest in the region

 started in the early 1950s when he was a young shortwave radio listener.

 The information and documents he collected then, plus working

 stints in Kuala Lumpur and a research grant, enabled him to put together

 this very informative book. It should be recommended reading in

 communication schools, especially in the countries discussed.

 

Mohd. Safar Hasim, associate professor

Department of Communication

Universiti Kebangsaan Malaysia

Permulaan Sistem Akhbar di Malaysia

August 29, 2009

Permulaan Sistem Akhbar di Malaysia – Bahagian 2
 

 

 

Kertas ringkasan ini akan menyentuh dua mercu tanda penting dan peristiwa di belakangnya:

1. Pelesenan Mesin Cetak bermula 1920.

2. Permit Penerbitan bermula 1939.

Ada sekurang-kurangnya tiga peristiwa penting yang mencorakkan sistem akhbar di negara ini.

Yang pertama ialah Revolusi terhadap Maharaja China mulai tahun 1911 , Perang

Dunia Pertama dan Perang Dunia Kedua.

Pada amnya, akhbar di Straits Settlements menikmati kebebasan akhbar selama 85 tahun dari

tahun 1835 hingga 1920. Bagaimanapun, selepas menghadapi kejadian-kejadian yang tidak

diingini oleh akhbar-akhbar vernakular, khususnya akhbar berbahasa Cina di Singapura mulai

tahun 1911, Penasihat Cina pada waktu itu telah meminta Kerajaan Straits Settlements,

mengadakan kawalan terhadap akhbar. Ini berlaku berikutan pergaduhan yang berlaku khasnya

di kalangan masyarakat Cina di Singapura kerana wujud dua belah pihak, yang menyokong dan

yang menentang Maharaja China sejak tahun 1911 berikutan pemberontakan terhadap Maharaja

itu.

Akhbar telah menjadi medan pertarungan yang menyebabkan berlaku pergaduhan di kalangan

masyarakat Cina di Singapura dan juga di Kuala Lumpur.

Undang-undang yang digubal ialah Printing Presses Ordinance 1920. Mereka yang ingin

memiliki dan menggunakan mesin cetak diperlukan memiliki suatu lesen mesin cetak.

Permohonan perlu dibuat kepada Kerajaan terlebih dahulu dan ia boleh ditolak. Jika ditolak

rayuan boleh dibuat kepada Governor.

Sudah semestinya pihak akhbar menentang tindakan Kerajaan ini. Akhbar-akhbar berbahasa

Inggeris adalah antara yang menentang kuat kerana mereka merasa tidak terlibat. Akhbarakhbar

Inggeris memberi berbagai alasan. Akhirnya, akhbar berbahasa Inggeris berjaya kerana

undang-undang itu memberi peruntukan kepada Governor untuk mengecualikan mana-mana

mesin cetak daripada operasi undang-undang itu.

Selepas undang-undang itu diwartakan, mesin cetak yang mencetak akhbar berbahasa Inggeris

dikecualikan daripada kuatkuasa undang-undang itu. Akhbar berbahasa Inggeris pada waktu itu

 

 

ialah The Straits Times, Singapore Free Press, Singapore Tribune, semua diterbitkan di, Singapura; The Penang Gazette dan The Straits Echo diterbitkan di Pulau Pinang.

Anehnya, apabila pertama kali arahan dibuat terhadap pengecualian itu, dalam warta kerajaan

disebut akhbar-akhbar berbahasa Inggeris itu dikecualikan. Sebenarnya, yang dikecualikan ialah

syarikat mesin cetak yang mencetak akhbar-akhbar itu yang dikecualikan. Perkara ini dibetulkan

kemudian selepas disedari kesilapannya.

Yang anehnya juga, akhbar yang hendak dikawal tetapi kenapa mesin cetak yang dikawal?

Undang-undang yang sama diperkenalkan di Federated Malay States dalam tahun 1924 yang

dikenali sebagai Printing Presses Enactment 1924.

Pelesenan mesin cetak merupakan mercutanda pertama dalam undang-undang mesin cetak.

Mercutanda kedua ialah permit penerbitan.

Permit penerbitan dimasukkan dalam Ordinan Mesin Cetak 1920 pada tahun 1939 sebagai usaha

untuk mengawal pengaruh Jepun menjelang Perang Dunia Kedua.

Pihak Cawangan Khas telah dapat menghidu tindakan Jepun untuk menjadikan Singapura

sebagai tempat melancarkan propaganda sebagai persediaan peperangan itu. Beberapa buah

akhbar Jepun diwujudkan di Singapura. Selain itu akhbar berbahasa Cina juga dikenalpasti

dibiayai oleh Jepun untuk tujuan yang sama. Sebuah akhbar berbahasa Inggeris juga diterbitkan

dikenali sebagai Singapore Herald. Langkah terakhir Jepun ialah membeli sebuah akhbar

berbahasa Melayu.

Lengkah mengawal propaganda Jepun ini dilakukan dengan memasukkan peruntukan “permit

penerbitan” dalam undang-undang itu. Peruntukan ini membolehkan pihak pemerintah untuk

memasukkan syarat bahasa di dalam sebarang permohonan untuk menerbitkan akhbar. Dengan

cara ini kerajaan dapat mengawal bahasa apa yang boleh digunakan oleh penerbit akhbar.

Kedua-dua mercutanda ini kekal dalam undang-undang mesin cetak hingga sekarang di

Malaysia.

Sila baca Bab 9 hingga 13 buku Akhbar dan Kuasa: Perkembangan Sistem Akhbar di Malaysia

Sejak 1806 untuk maklumat lanjut.

 

.


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.